Kadın...

[MistressJeanneDArc]

Sevimsiz bir uçak yolculuğu sonrası,oldukça ağır yaralı ve kan kaybetmiş bedenimi kucakladı evinin kapısında Kadın…
Sonradan anlayacaktım ki Kadın için sabahın körü idi henüz.
Buna rağmen gülümseyerek ve sanki çok uzun yıllardır tanıdığı birini karşılarmışcasına sıcacık sarıldı bana.
Evinin kapısını açtı…
O sabah, o kapıdan girerken,daha o ilk an, belliydi içine girdiğim şeyin sadece ev değil,yerini hiçbirşeye değişmeyeceğim bir aile olduğu…
Oturup konuştuk saatlerce… Herşey hakkında,hiçbişey hakkında… Herkes hakkında, “hiç”kimse hakkında…
Hiçlik hakkında bana verdiği ufak ip uçlarını birleştirince gördüğüm resim yaralamıştı beni yaşadığım şehirde… Hastalandım uçaktan iner inmez…
İlaçlarla geldi uzandığım koltuğun başına geceleri Kadın… O resmi bana göstermenin pişmanlığını duydu konuşurken… Oysa sadece iyiliğimi istemişti… İyileşip ayaklanan kadar ben elini üzerimden çekmedi…
Sonra güldük beraber… Her şeye ve hiçbişeye güldük… İçtik… Kadın içti daha çok … İyi içiyordu… Güzel içiyordu…
Sonra zaman geçti… Bi dünya şey geçti elimizden,dilimizden… Sahte ve şuh kahkahalarımız aktı limanlardan, caddelerden…
Oyunlar oynadık ,canlar yaktık,canlar yarattık…
Kaçan kurtuldu… Kaçmayanın aklı durdu…
Bitiremedik,doyamadık…
Sonra kısacık bi zaman döndüm ben kendi şehrime…
Dayanamayınca özlemeye, aynı uçak , aynı yol yeniden… Ama bu defa güçlü,mutlu ve sabırsız…
Güçlü ve güvenli kalem yeniden kapılarını açtı bana…
Yine gülüşler,yine oyunlar,bu defa evden eve misafirlikler…
Sonra kısa, küçük, beklenmedik değil, ama istenmedik bir deprem sarstı bizi…
Geçici bir an donup kaldım ben…
Bilemedim ne olacağını…
Kendimden başka kimseyi izlememiştim ki savaşırken daha evvel…
İşte o zaman Kadının bütün gerçeğini gördüm…
Nasılda güçlü basıvermişti bi anda yere ve nasılda hakim olmuştu tüm olan bitene o ani sarsıntı da bile…
Nasıl asildi üzerine atılan çamurdan yapılmış adi topları ustalıkla bertaraf ederken…
Nasıl akıllıca tahmin ediyordu bir adım sonra gelebilecekleri başımıza…
Ve tahmin edemediklerimizi yaşarken nasılda yakışıyordu yüzüne “ben bu ufak hesapların savaşçısı değilim bu yüzden afalladım ifadesi”…
Bu kadar mı kadın olunurdu ,bu kadar mı eş,bu kadar mı dost…
Bu kadar mı gururlu kalınırdı atılan her iftira sırtında Roma usulü bıçak yaraları açarken…
Ve gariptir ki hala ne kadar da insandı o anlarda her şeye rağmen…
Küçük naif bedeni artık daha fazla dayanamayacak diye çok korktum zaman zaman…
Ama o insan üstü bi güçle hem kendini hem etrafındakileri nasıl da sarıp sarmalamıştı …
Her sabah kendi küllerinden doğup beni kendine hayran bırakmıştı Kadın…
Kadın…
Güzel Kadın…
Canımın içi kadın…
Edepli,erdemli Kadın…
Kalbim kadın…
Her zaman,olduğun her yerde,çağırdığın her an yanındayım…
Her yaptığının sebebini,her vazgeçtiğinin sonucunu biliyorum…
Kadın…
Sevdiğim güzel Kadın…
Bu böyle bitmez bence…
Biliyorum ki şaka yapıyorsun yada başka yerde buluşmak üzere kısa bir mola aldın…